Polska Misja Katolicka 
w Dreźnie

p.w. św. Brata Alberta Chmielowskiego 

Błogosławieni Męczennicy drezdeńscy

Od dzieciństwa mieli za wspólny ideał Chrystusa, ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, i Jego Matkę Maryję...

Don Bosco, wielki Święty i wychowawca młodzieży (1815-1888) utworzył Kongregację Salezjańską i poświęcił ją świętemu Franzowi Sales. Do tejże Kongregacji należało Oratorium, miejsce, w którym młodzież mogła się spotykać, pograć i pomodlić.

Do tej grupy młodych ludzi, którzy spędzali swój czas wolny w Oratorium, należało również pięciu błogosławionych chłopców z ulicy Wronieckiej: 
Edward Klinik,
Czesław Jóźwiak,
Franciszek Kęsy,
Jarogniew Wojciechowski,
Edward Kaźmierski.
 W październiku 1939 roku, po zdobyciu Polski przez Niemców, utworzyli pierwsze Pfadfindergruppen w Poznaniu. Wkrótce nawiązali kontakt z polskim ruchem oporu, rozdzielali pisma i ulotki. "Nie mogliśmy się pogodzić ze stratą naszej Ojczyzny", powie później jeden z tych, którzy przeżyli.
We wrześniu 1940 roku młodzi ludzie zostali aresztowani. Byli więzieni kolejno we Wronkach, Berlinie-Neukoelln, Berlinie Spandau i Zwickau, gdzie zapadł ostateczny wyrok: śmierć przez ścięcie.
Wyrok wykonano w Dreźnie, przy Münchner Platz, 24. sierpnia 1942 roku. Niecały rok póżniej, 5. maja 1943, na tym samym placu został ścięty Ojciec Bolesław Frąckowiak. Ofiarował swoje życie, aby przynajmniej kilku ze swoich kolegów uratować przed śmiercią: dobrowolnie wziął na siebie winę za akcję ulotkową, w którą nigdy nie był uwikłany. Po spowiedzi i ostatniej Komunii Świętej doprowadzono go na tortury i na gilotynę, ale inni zostali puszczeni wolno.